یلدا

این بلندترین سیاهیِ هر سال ...

همه خوشدل آنکه مُطرب بزند به تار چنگی

من از آن خوشم که چنگی، بزنم به تارِ مویی

سخت بیمناکم

مملکت که سرود آبادی و آزادی میخواند، به ویرانهای بدل شده، جولانگاه اوباش و فواحش و اجانب و پلنگان و شیران.

همه امید جوانان وطن مبدل به یأس شده، آنچه یأس حقیر را مضاعف میکند مشاهده خلقالله است که بهنام حفظ بیضه اسلام به کشتار همزبان و هموطن برخاسته !

در خواب گزیده لبِ شیرینِ گل اندام، از خواب نباشد مگر انگشتِ گزیده

بس در طلبت کوشش بیفایده کردیم، چون طفلِ روان در پیِ گنجشکِ پریده

بر خلقالله نیز واجبتر است
که در نخستین شب قبر
نخستین سوالشان از ملائک این باشد؛
چه بود آن آه عمیق
که حتی در مهمانیهای شلوغ
دست از گریبان ما نمیکشید؟

...

خاطراتی که فراموش نمی شوند

حتی در پرهیاهوترین وقتهای آدمی

در پرآشوبترین هیجانات زندگی

به قول حسین صفا: چه بود آن آه عمییییییق؟

حسّ عجیب و تلخِ آزادی پس از آخرین امتحان زندگی...

ما
فاتحانِ شهرهای رفته بربادیم.
با صدایی ناتوانتر زانکه بیرون آید از سینه،
راویانِ قصههای رفته از یادیم.
کس به چیزی، یا پشیزی، برنگیرد سکههامان را...

م_امید